Kino w rzeźni

Architekci stają czasem przed naprawdę abstrakcyjnymi wyzwaniami. Kiedy projektuje się budynek od podstaw, można nie tylko puścić wodze fantazji, ale przede wszystkim, idealnie dopasować do siebie każdy metr kwadratowy przyszłego obiektu. Trudności pojawiają się w momencie, kiedy podejmuje się próbę nadania nowego wymiaru miejscu, którego przeszłość była szczególna. Nasuwają się wówczas pytania o to, jak ludzie mają czuć się w nowym miejscu. Jak dana przestrzeń ma działać na zmysły i jak ma funkcjonować w nowym wcieleniu nie tracąc pierwotnej urody.

Takie pytania pojawiły się, gdy architekci Churtichaga+Quadra-Salcedo (ch+qs) rozpoczęli pracę nad projektem włączenia starej rzeźni w Matadero (Madryt) do publicznego centrum filmowego. Ich wyobraźnia dążyła do powiązania przeszłości i teraźniejszości oraz połączenia surowego z praktycznym. Publiczne centrum filmowe jest ogromnym kompleksem składającym się z kilku budynków – archiwum kinematografii, studia filmowego i telewizyjnego, biur, dwóch kin, restauracji oraz letniego, filmowego patio.

Projektanci czerpali inspiracje z różnych dziedzin. W gotowym projekcie widać tą obfitość jak na dłoni. Ciemnoszare listwy z sosnowego drewna znajdujące się na ścianach, sufitach i podłogach tworzą w budynku swego rodzaju tło, które zostaje ożywione przez nieskończoną liczbę przeplatanych, pomarańczowych węży nawiązujących wizualnie do plecionych koszy. Umieszczone w głównych, otwartych przestrzeniach i oświetlone stają się gigantycznymi lampami. Wykorzystanie tego materiału nadało nowemu centrum filmowemu elegancji i tchnęło w nie nowe życie emanujące spokojem, ciszą i estetyką. Główne pomieszczenie kinowe również zostało opatrzone świetlnym koszem, który, gdy tylko zaczyna się film, zaciemnia się aż do absolutnej czerni. W mniejszej sali projekcyjnej można przyjrzeć się całej tej misternej robocie, gdy wpuści się do środka światło dzienne. Kosz daje również niezwykłe efekty podczas samej projekcji.

Matadero jest próbą przywrócenia blasku sztuce i kulturze południowego Madrytu. To także doskonały przykład powtórnego, zaskakującego wykorzystania przestrzeni. Nie wszyscy jednak będą tego zdania. Może aura bólu, strachu i śmierci ciągle będzie otaczać to miejsce… Wszystko jest subiektywne…

siedzenia z podświetlonymi numerami
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

drewniane przejście
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

oświetlone przejście
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

ciemne pomieszczenie ze schodami
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

pomieszcznie z ciemnych desek
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

oświetlone schody z zabudową
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

czerwony budynek z oknami
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

wejście do cantina
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

ciemne pomieszczenie z dużym ekranem i dziećmi
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

stary ciemny piec oraz kolorowe krzesła
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

makieta budynk
© churtichaga+quadra salcedo architects

ściana z okrągłymi dziurami
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

człowik na mocyklu
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

ciemne ściany z jasnymi
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

duże otwory okienne na jasnej ścianie
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

korytarz z ciemnych desek z jasną ceglaną podświetlną ścianą
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography

ręka trzymająca się barierki
© Fernando Guerra, FG+SG Architectural Photography