„Entre Tempos” – harmonia między tym, co trwałe, a tym, co ulotne. Wystawa w Brazylii z przepięknym stołem!

W ramach zeszłorocznej edycji CASACOR Florianópolis w brazylijskim stanie Santa Catarina zaprezentowano projekt „Entre Tempos” („Pomiędzy czasami”) autorstwa Flávii Koloske i Tainy Pravato. Stworzona przez architektki przestrzeń o powierzchni 82 m² to współczesna interpretacja życia pomiędzy tym, co społeczne i towarzyskie, a tym, co intymne i refleksyjne.

Przestrzeń pomiędzy światami

CASACOR Florianópolis to prestiżowa, coroczna wystawa architektury, projektowania wnętrz i krajobrazu w Brazylii, będąca częścią sieci CASACOR. Wydarzenie prezentuje innowacyjne trendy, zrównoważony rozwój oraz luksusowe projekty w unikalnych lokalizacjach, często tematycznie skupiając się na harmonii między nowoczesnym życiem a naturą. „Entre Tempos” w tej interpretacji łączy w sobie strefę dzienną z kuchnią typu gourmet, salonem i jadalnią, a także dwa kameralne zakątki – miejsca wyciszenia, w których można zaszyć się z książką lub filiżanką kawy. W projekcie wyraźnie pobrzmiewa refleksja nad współczesnym stylem życia – potrzebą równowagi między aktywnością społeczną a chwilami samotności.

Inspiracją dla architektek stał się tegoroczny motyw przewodni CASACOR – „Semear Sonhos” (Sianie marzeń). Koncepcja zakłada dialog pomiędzy tym, co istotne i zbędne, trwałe i efemeryczne, a upływ czasu staje się jej osią kompozycyjną. To właśnie on materializuje się w naturalnych, autentycznych materiałach, niosących pamięć i emocje.

Autentyczność materiałów i ponadczasowy design

Dominującym motywem projektu jest drewno, użyte w różnorodnych formach i strukturach. Współpraca z lokalną firmą Madeireira Catarinense zaowocowała rozwiązaniami, które łączą rzemieślniczą tradycję z nowoczesnością. W kontraście do drewnianych powierzchni pojawia się kamień naturalny, symbolizujący trwałość i stabilność, a także lekki, unoszący się blat kuchenny, będący metaforą balansu między ziemią a tym, co eteryczne.

Kolorystyka wnętrza utrzymana została w stonowanych, ziemistych tonach – beżach, odcieniach fendi i barwach minerałów. Całość dopełniają naturalne włókna i faktury, które budują zmysłowe, ciepłe doświadczenie przestrzeni.

Światło, dźwięk i zmysły

Światło w projekcie traktowane jest jak narzędzie narracyjne. Wielowarstwowe oświetlenie podkreśla faktury materiałów i pozwala dopasować nastrój do różnych momentów dnia. Drewniana siatka na suficie kuchni przepuszcza rozproszone, miękkie światło, a system automatyzacji LED umożliwia tworzenie scen świetlnych przy zachowaniu energooszczędności.

Architektki zadbały także o akustykę i dostępność – układ przestrzeni sprzyja płynnemu przemieszczaniu się, a zastosowane materiały poprawiają komfort akustyczny. Dzięki teksturom i naturalnym powierzchniom przestrzeń jest przyjazna także dla osób z niepełnosprawnością wzroku.

Design z pamięcią

Jednym z najważniejszych elementów projektu jest stół jadalniany, powstały we współpracy z Residual Design i MG3 Mármores. Rzeźbiarska podstawa z odzyskanego pnia drzewa wspiera blat z kwarcytu Capadócia, którego żyłkowanie i ciepłe tony przywołują na myśl ruch natury. Ten wyjątkowy mebel symbolizuje spotkanie przeszłości z teraźniejszością, łącząc pamięć, naturę i innowację.

W przestrzeni znalazły się także meble projektu Sergio Rodriguesa i studia Estudiobola, podkreślające wartość trwałego, ponadczasowego designu. Te przedmioty, wykraczające poza funkcjonalność, stają się emocjonalnym dziedzictwem, przekazywanym z pokolenia na pokolenie.

Architektura jako manifest

„Entre Tempos” to coś więcej niż estetyczne ćwiczenie – to manifest w obronie trwałości i autentyczności. Projekt zachęca do refleksji nad współczesną kulturą konsumpcji i zwraca uwagę na wartość inwestowania w rzeczy długowieczne, szczere w formie i materiale. To architektura, która przeciwstawia się efemerycznym trendom, celebrując prawdziwość materiałów i emocjonalny wymiar przestrzeni.

Inspiracją do powstania koncepcji były – jak mówią autorki – fragmenty myśli, wersy, muzyka, a wśród nich słowa „Living is better than dreaming” oraz utwory Niny Simone, których emocjonalna intensywność stała się tłem dla projektu.

W czasach niepewności i ograniczonych zasobów architektura – zdaniem Flávii Koloske i Tainy Pravato – może stać się manifestem trwania. Poprzez świadomy dobór materiałów i wrażliwość na zmysły przypomina, że to właśnie autentyczność jest najbardziej ponadczasowa.

Fot.: Fábio Jr Severo i oprac. na podst.: mat. prasowe Arqme Arquitetura