Niewielki dom-kabina w brazylijskich górach. Tutaj najważniejszy jest widok

W brazylijskim paśmie Mantiqueira, jednym z najważniejszych pasm górskich południowo-wschodniej Brazylii, powstał niewielki dom dla gości. Ma zaledwie 48 m² i stoi wysoko na górskim grzbiecie. Za projekt architektoniczny odpowiadają Gil Barbieri Arquitetura i Silvia Acar Arquitetura, a za wnętrza – RAWI Arquitetura.

Budynek tworzą dwie równe bryły połączone werandą. Ta biegnie przez środek domu, a następnie wysuwa się w stronę zbocza, tworząc taras z widokiem na góry i dolinę. To właśnie ona porządkuje układ całego domu.

Wnętrze podporządkowane widokowi

Weranda jest również punktem wyjścia dla projektu wnętrz. Rozdziela obie części budynku i wyznacza kierunek, w którym otwierają się pomieszczenia. Trzy wnętrza – salon z kuchnią, sypialnia i łazienka – zostały rozmieszczone wzdłuż tej osi. Otwory między pomieszczeniami powtarzają układ werandy, dzięki czemu widok na dolinę pojawia się także we wnętrzu.

Materiały są ograniczone do kilku podstawowych. Ściany i zabudowy wykończono jasną sklejką Paricá, produkowaną z drewna szybko rosnącego brazylijskiego drzewa. Drewno pokrywa duże powierzchnie i nadaje wnętrzom jednolity charakter. Kontrastuje przy tym z ciemną elewacją wykonaną z opalanego drewna.

Na podłodze zastosowano polerowany beton. Jego powierzchnia biegnie przez wszystkie trzy pomieszczenia, tworząc wspólną bazę dla całego wnętrza. Na zewnątrz podobną rolę pełni drewniany taras, który przechodzi pomiędzy obiema bryłami i łączy dom z otoczeniem.

Dwie bryły, dobrze wykorzystane 48 m²

W jednej części domu znalazły się salon i kuchnia. Z tyłu, z osobnym wejściem od strony tarasu, umieszczono pralnię i pomieszczenie techniczne. Druga bryła mieści sypialnię i łazienkę.

Łazienka ma dwa wejścia – od strony sypialni oraz od werandy. Takie rozwiązanie pozwala korzystać z niej osobom przebywającym w części wspólnej bez przechodzenia przez sypialnię.

W salonie meble ustawiono przy ścianach. Stół i krzesła skierowano w stronę otworów wychodzących na zewnątrz, a środek pomieszczenia pozostawiono wolny. Dzięki temu można swobodnie przejść między werandą a kuchnią, a wyposażenie nie zasłania widoku.

Meble mają proste, smukłe konstrukcje. Ich forma i ustawienie zostały dobrane tak, aby zajmowały możliwie mało miejsca i nie konkurowały z tym, co dzieje się za oknami.

W sypialni zabudowę wykonano z tej samej sklejki co pozostałe wnętrza. Telewizor ukryto za zasłoną, dzięki czemu po jego zasłonięciu pozostaje widoczna jednolita drewniana ściana.

Łazienka utrzymana jest w podobnym tonie. Ściany i sufit wykończono jasnymi, lekko rustykalnymi płytkami. Na podłodze ponownie pojawia się polerowany beton. Umywalkę ustawiono przed oknem, na wąskim blacie. Nad nią znalazło się lustro w cienkiej ramie, a całość uzupełniają czarne, matowe baterie i kulista lampa na ścianie.

Konstrukcja dostosowana do trudnego terenu

Położenie domu miało znaczenie również dla sposobu jego budowy. Działka znajduje się w trudno dostępnym miejscu, a realizację trzeba było przeprowadzić w krótkim czasie. Architekci zdecydowali się więc na konstrukcję, której poszczególne elementy można było przygotować i zmontować na miejscu.

Wykorzystano lekkie profile stalowe, prefabrykowane panele ścienne oraz izolowane termicznie pokrycie dachowe. Dwie stalowe części budynku oparto na żelbetowych fundamentach. Połączenia konstrukcji wykonywano i spawano na miejscu.

Konstrukcja pozostaje w dużej mierze niewidoczna. Poza belkami podłogowymi i elementami konstrukcji tarasu większość jej elementów ukryto w ścianach. Dzięki temu wnętrza są spokojne wizualnie, a uwagę przyciągają przede wszystkim powierzchnie drewna, betonu i otwarcia na krajobraz.

Ściany wykonano z paneli przykręcanych do ocynkowanych stalowych słupków. Od zewnątrz zastosowano płyty cementowe zabezpieczone membraną hydroizolacyjną. W środku ściany znalazła się wełna skalna, a od strony wnętrza – 18-milimetrowa sklejka Paricá.

Elewację pokryto deskami z drewna sosnowego Pinus. Zostały one opalone palnikiem bezpośrednio na budowie. Taki sposób wykończenia zabezpiecza powierzchnię drewna i pozwala stworzyć wentylowaną elewację.

Jasne wnętrze, ciemna bryła

Zestawienie jasnego drewna we wnętrzu z czarną, opaloną elewacją jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów domu. RAWI Arquitetura zastosowało przy tym niewiele materiałów i ograniczyło liczbę mebli.

Przy powierzchni 48 m² było to szczególnie istotne. Zamiast wypełniać pomieszczenia wyposażeniem, projekt pozostawia sporo wolnego miejsca. Zabudowy biegną wzdłuż ścian, meble są niewielkie, a centralne części pomieszczeń pozostają otwarte.

Najważniejszym elementem nie jest jednak żaden z materiałów ani mebli, lecz widok. Układ brył, weranda i otwarcia pomiędzy pomieszczeniami sprawiają, że góry są obecne w domu niemal przez cały czas.

Projekt: Gil Barbieri Arquitetura i Silvia Acar Arquitetura
Projekt wnętrz: RAWI Arquitetura
Zdjęcia: Alberto Ricci

Galeria zdjęć