Biurko, które udaje, że nie jest maszyną – ta praca dyplomowa łamie schematy

Stelaż, teleskopowe nogi, panel sterowania na krawędzi blatu – tak wygląda dziś niemal każde biurko z regulacją wysokości, niezależnie od tego, czy kupisz je za 800 czy 8000 złotych. Rynek ergonomicznych mebli biurowych od lat powiela ten sam schemat: mechanizm jest bohaterem, forma dodatkiem. Paulina Kawecka, absolwentka Wydziału Architektury Wnętrz ASP im. Jana Matejki w Krakowie, postanowiła to odwrócić – i za projekt „Mebel przeznaczony do kompleksowej organizacji indywidualnej pracy biurowej” dostała ocenę celującą, broniąc go w kwietniu 2026 roku w II Pracowni Projektowania Mebli i Elementów Wyposażenia Wnętrz prof. dr. hab. Marka Błażuckiego.

Mechanizm schowany do środka

Punkt wyjścia był prosty do sformułowania, trudniejszy do zrealizowania: skoro najbardziej zaawansowana technologia dziś się nie afiszuje – znika w ścianach, w telefonie, w samochodzie – to dlaczego biurko z silnikiem wciąż musi wyglądać jak sprzęt warsztatowy?

Odpowiedzią jest bryła z giętej sklejki fornirowanej, w której cały mechanizm regulacji wysokości został ukryty wewnątrz konstrukcji. Zamiast stalowych nóg – miękkie, zaokrąglone przejścia między elementami i zintegrowane moduły do przechowywania. Blat nie stoi na widocznym szkielecie, tylko wyrasta z bryły, która przypomina raczej rzeźbiarski obiekt niż sprzęt biurowy.

To niby drobna zamiana kolejności: forma na pierwszym planie, technologia w tle jako funkcja, a nie jako pokaz siły. W praktyce oznacza to inny sposób projektowania od podstaw – bo ukrycie mechanizmu wewnątrz krzywizn sklejki to zupełnie inne wyzwanie konstrukcyjne niż zamocowanie go na prostym, przewidywalnym stelażu.

Projektantka i inżynier w jednym pokoju

Silnik, który podnosi i opuszcza blat, nie powstał w pracowni meblarskiej. Autorski układ: silniki krokowe, śruby trapezowe, własne sterowanie – Paulina Kawecka opracowała razem z inż. Sebastianem Micorem, absolwentem Automatyki i Robotyki AGH. To nie był układ zleceniodawca–wykonawca, tylko coś bliższego wspólnemu projektowaniu: projektantka musiała zrozumieć, co da się zrobić z geometrią mechanizmu, inżynier – co da się zrobić z geometrią mebla.

Ten fragment procesu jest ciekawszy niż sam finalny kształt biurka, bo pokazuje, gdzie faktycznie rodzą się dziś nowe rozwiązania w projektowaniu mebli technologicznych. Nie w kolejnym katalogu materiałów, tylko na styku dyscyplin, które zwykle się mijają – projektant rzadko siedzi z inżynierem automatykiem nad jednym rysunkiem.

Co z tego wynika dla reszty rynku?

Trudno na razie ocenić, czy taki mechanizm nadaje się do produkcji seryjnej — projekt dyplomowy to prototyp, nie gotowy produkt, i pytanie o koszt oraz trwałość układu schowanego w sklejce pozostaje otwarte. Ale sam kierunek jest wart odnotowania: pokazuje, że „ergonomiczny” nie musi być synonimem „techniczny w wyglądzie”, a bariera wcale nie leży po stronie dostępnych technologii, tylko po stronie przyzwyczajenia projektantów do gotowych, sprawdzonych komponentów.